იოსიფ ბროდსკი – მისი ფეხები შავ ზეცაზე უფრო ბნელია

რამდენ ხანს ვტკეპნი დედამიწას, ეტყობა ქუსლებს.
შუბლიც ზედ მიკრულ აბლაბუდას როგორღაც უძლებს.
და ეს ყიყლიყოც გრძნობებს მიტომ აღმიძრავს გულში,
რომ ისევე ჟღერს, ვით ჟღერდა გუშინ.
და თავში შავი აზრი ბოლავს, როგორც ბულული,
თვალთ გეჩხირება, როგორც შუბლზე ცელქი კულული.
აღარაფერი გესიზმრება, რომ ცოტა გახდე
დროის ნაგავი აღარ გახდე და ნაკლებ ახდე.
სარკმელში მოჩანს მათხოვრული, რუხი უბანი
და მისთა მდგმურთა დაჯენჯილი კაბა-ჯუბანი,
გსურს დაიხსომო ვინმეს სახე ამ კედელს იქით,
არა პირუკუ, რომ მან შენი, ვით ცდილობს იგი.
შუა ოთახში დავჯადოქრობ, როგორც მისანი,
სიცარიელის გორგალს ვიხვევ წილკერძი მიწის.
და ამოძრავებს ჩემს სულს ერთი წმინდა მიზანი,
თუნდაც რაიმე რომ გაიგოს, რაც ღმერთმა იცის.

რომაული ელეგიები

I
დატყვევებული წითელი ხე რომაულ კერძო
ბინაში. ჭერქვეშ ბროლის ჭაღი მტვრიან კუნძულად.
ჟალუზი, როგორც თევზის რაღაც უაზრო კერძი,
რომ ვერ ერჩევა ფარფლებისგან ფხების კუნწულა.
სააბაზანოს მარმარილო გადანალახი
შიშველ ფეხებით, მომავალი ჩაცმისკენ. «შესდექ» –
რომ დამიძახონ, გავშეშდები, ვით ეს ქალაქი,
რომ დარჩა თავის ბედნიერი ბავშვობის შემდეგ.
ქვეყანა შვენობს სიშიშვლის და ნაოჭთა გამო,
იქ სიყვარული სახეებზე ბევრად მეტია.
ასე ტენორიც ოპერაში მით არის ამო,
კულისებში რომ ჩაცხრა და ვერ გამოეტია.
საღამოობით გუგა ციმციმ აცრემლებს თვალებს,
ალივლივდება ბროლი მათში ლურჯად ნაღვენთი.
სუფთა მოედანს ემსგავსება თავებში მთვარე.
თუმც უშადრევნო. მაგრამ იმავ ქვისგან ნაკვეთი.

II
ერთი თვე არის, რაც ქანქარებს რხევა სწყინდებათ
(ზაფხულში ბოთლში მხოლოდ ბუზი ბზუის ზმორებით).
ციფერბლატებზე ყველაფერი ჯვარედინდება,
თითქოს სერაფიმს დაეძებენ პროჟექტორები.
თვეა, რაც სარკე მთლად გაოფლილს აჩენს ორეულს,
რაც სარკმლებს ფარდებს მოაცმევენ, სკამებს – ჩიხოლებს.
ფუტკრების გუნდი მიაშურებს ზღვის გზას შორეულს
იმ იმედით, რომ თაფლს იქიდან გამოიყოლებს.
წყლის ჭავლო, მიდი, ეჩალიჩე თეთრ, დონდლო კუნთებს,
ვინძლო ჭაღარა ბამბის ქულებს შენც ხელი ახლო,
იმედის სანთელს უსახლკარო ტორსს სხვა ვინ უნთებს,
ვინ ეგულება ნანგრევების გროვაზე ახლო?
და ებრაელთა დანგრეული «რ»-ების გროვა
თავის თავს იცნობს. აკოწიწებ მათ ნერწყვის ხსნარით,
სანამ ფორუმის მოთვალთვალე მარადი დროა,
ბარბაროსივით თავნებად და ამაყად მდგარი.

III

შუადღის ბუღი ავარვარებს კრამიტთა ტაფობს.
ღრუბელმა, როგორც ანგელოსმა, ფრენა ინება.
და ბედნიერი ქვაფენილი გრძელფეხა სატრფოს
ცისფერ ქვედატანს ავხორცულად ეპოტინება.
მე – აბდაუბდა მომღერალი, რომელსაც უცებ
ენა უმაქნის აზრთ საფრქვევად წამოეზარდა,
თავს შევაფარებ მარადიულ ქალაქის ქუჩებს,
ვემალვი მნათობს, რომლის გამოც თვალნი ცეზართა
ჩაქრნენ (თუმც მზერით სამყაროთა დაპყრობა სურდათ).
ყვითელ მოედანს და შუადღის სიცხეს მივეშვი.
ჩემი განვლილი ცხოვრებისგან მოვითვლი ხურდას
და ვიფათურებ ხელებს ჩუმად გულის ჯიბეში.
შრიალებს დაფნა ისე, როგორც გაშლილი წიგნი.
კოლიზეუმი ვერ სარგებლობს ძველი უფლებით,
ის, ვით არგუსის თავის ქალა, ფოსოებს შიგნით
ცხვრის ფარასავით რომ უდიან თეთრი ღრუბლები.

IV

ორი ლამაზი შავგვრემანი ქალის ოვალი
ქმრის წიგნთსაცავში, ერთი როა ლამაზი უფრო.
თითქოსდა მუზას სურს აუხსნას ბედს ის ყოველი,
რაც კი რამ დარჩა საკარნახო და სასაუბრო.
ძველი ფურცლების შარიშური და კრეპდეშინის.
ჰაერს ეძლევა სურნელება უცხო, ნარჩევი,
იდაყვი აშლის ვარცხნილობას და არ ეშინის,
ქარაფშუტობის, ის ცვლილებებს არის ნაჩვევი.
აქ წაბლისფერი თვალებისთვის არ არის ურჩი
ფერი ავეჯის, ბროწეულის თუ მძიმე ფარდის.
ბევრად ნაზი და მახვილია ის, ვიდრე ლურჯი.
ლურჯს ხომ ამქვეყნად სულ არა აქვს არაფრის დარდი.
ლურჯს მუდამ ძალუძს პატრონის და ნივთის გარჩევა,
(ანუ დროის და ცხოვრებისა). ჟინი ძლიერი
უბიძგებს სინჯოს, რა გაქრება და რა დარჩება.
აინტერესებს, როგორც თოხანს ალჩუს იერი.

V

სადილობის ჟამს როიალის ხმათა განგაში.
და მყუდრო ქუჩის მდუმარება ბემოლს მოისხამს,
როგორც ქერცლს თევზი. ლაყუჩების ქნევით ბათქაში
ხარბად ისუნთქავს აგვისტოს შმორს საღამოის ხანს.
და ყურთა სმენამ
ამ სიჩუმეში ო, რაც იოცა,
ეს იყო ცვენა
მარგალიტებად დამარცვლული ჰორაციუსის.
არ ამიგია ღრუბლებამდე ჩხლართები ქვისა,
საკიცხავადაც არ ვაცალე პირის გაღება.
და რომ გამეგო მომავალი ჩემი თუ სხვისა,
ვეკითხებოდი ასო-ნიშანს და შავ საღებავს.
და ასე ფოტო-აპარატით ჩაკრულნი გულში
ძილს ეძლევიან. სიზმრის ლინზას ხსოვნაში მიაქვს
და შემდეგ გაუცნობიერებს, ვინ იყვნენ გუშინ,
გამოფხიზლებულთ უფრო გრძელი ცხოვრების წიაღ.

VI
ფიჭვების მსგავსად ჩაიხუტე სუფთა ჰაერი,
თითებსშუა თუ ფარდის მიღმა, მინად ბურული.
არ გაალურჯებს ფრინველს ზეცა არანაირი,
და არც ჩვენა ვართ ღვთაებები მინიატურული.
ჩვენ ბედნიერნი მიტომ ვართ, რომ ვართ არარანი,
სივრცე ვერ ჰგუობს ჩვენი ნაზი კანის სიგლუვეს.
სხეული არის უკუსივრცე, ჩვენ აღარანი
და ბედი ჩვენი ამიტომაც გამოვიგლოვეთ.
სჯობს, გაიხადო სამოსელი, მიენდო თაღებს,
იგრძნო შენს ბეჭებს სინოტივე როგორ ევლება,
აგე, მზე ბაღებს რანაირი სილაღით აღებს,
წყალი კი გალობს და გვასწავლის მჭევრმეტყველებას.
იგი არაფერს იმეორებს, ნიმფების გარდა,
როცა მუსიკა მოუნდება, მათ იმსახურებს,
და იმის გარდა, არაფერი რომ არ აქვს დარდად
ყოველგვარ სახეს ქვეამხობს და აუსახურებს.

VII

ვიწრო ქუჩებში, სადაც თავი გგონია დიდი,
სადაც ტვინს უკვე აღარც ახსოვს, რომ აქვს ხვეული,
საიდან მოხვდა მოედანზე, ან საით მიდის,
თვით ფეხსაცმელმაც კი არ იცის, დგას დაბნეული,
შადრევნებსა თუ ტაძრებს შორის, აღარც კი ესმის,
გაოგნებული ვერ აუდის მოდებ-მიდებას.
ვით გრამოფონის ფირფიტაზე ფხაჭუნა ნემსი,
რომელსაც ცენტრში გაჩერება დაავიწყდება.
შეეგუები შენ სიცოცხლის დღეების ნორმას,
ცხოვრების ლტოლვას სისრულისკენ, იმას რაც დარჩა,
რომ მან მიიღოს მთლიანობის მაგვარი ფორმა.
და ქაჩავს მიწის წიაღიდან ფეხსაცმლის ლანჩა
იმ ხმებს, რომელნიც შეერწყმიან, როგორც არია,
ხმაშეწყობილნი ერთმანეთთან ცა და ხმელეთი.
ეს ძაღლისათვის კარუზოა, რომ გადარია
იმ გრამოფონმა და დამართა ელეთ-მელეთი.

VIII

თრთოლვით ელტვოდე, სანთლის ენავ, ამ სუფთა ქაღალდს,
ნახშირორჟანგის ამონასუნთქს გარიდებული,
მაგრამ ეცადე, ნუ დაარღვევ ასოთა ღაღადს,
აზრის რიგში რომ დგანან ჩუმად, გარინდებულნი.
შენ აცისკროვნებ წიგნის თაროს და კედელს ახლა,
ასო-ნიშნებით დაფარვაა შენი მიზანი.
თვით შენი ჭვარტლი ილტვის ზემოთ და ბევრად მაღლა,
ვიდრე აზრები ამ სტრიქონთა ავტორისანი.
ნაათასწლეულს რომში მე გძენ ბევრ ახალ სახელს
მუდმივი კალმით და ვაცილებ ერთურთს მძიმეთი,
გარქმევ «შუქურას», «მზეს», «ჩირაღდანს», რაც ნათლად ამხელს,
შენს სინატიფეს და რომ შენ ხარ ჩემი იმედი.
წერტილს არ ვხმარობ – რომ ოთახი კვლავაც აივსოს
ყველაფრით, რითიც ვსულდგმულობდით ადრე ყველანი.
ო, რა სინათლე მოიფრქვევა შუაღამისას,
სიბნელეში რომ ჩაიღვრება შავი მელანი!

IX

ნიჟარებივით გუმბათები, ხერხემლის მყესი
სამრეკლოთა და კოლონადის ნათელი წმინდა
და ქორი ისე, ვით ნიშანი კვადრატულ ფესვის
ეშვება თითქოს ლოცვამდელი, უძირო ციდან.
შუქი მეტს იმკის, ვიდრე დასთესს. ბრწყინავს და ელავს.
სხეულს დამალავ, მაგრამ ჩრდილს კი ვერაფერს უზამ.
ჩრდილოეთს გასცქერს ამ განედზე სარკმელი ყველა,
სადაც, რაც უფრო ნაკლებ ფასობ, მეტსა სვამ მუდამ.
ო, ჩრდილოეთი, როიალი ვით აისბერგი,
შავმა ლარნაკმა კვარცის თეთრი ნეკნები მალა.
მათ აშკენაზის ათი თითი თუკი მოერგო,
ვერ შეაჩერებს ქვეყნად უკვე ვერა-რა ძალა.
იქ საზღვრის ჯებირს ვერ ააგებ. სამხრეთის ჭარბი
განცდების რაზმებს უკვე უხმობს კალამთა ბუკი.
მეგობარ ქალის ოქროსფერი იზიდვის წარბი
და ანათბენ ეშხიანი თვალები მუქი.

X

კერძო ცხოვრება. შიში. ფიქრი. ბამბის საბანი
ბევრად უფორმო, ვიდრე ფორმა თავად ევროპის,
და ქურთუკსა და პერანგს მიღმა რაღაც საგანი,
რომელსაც აჩენს თავის სარკის წინ გარდერობი.
მოვსვამთ ჩაის და სახე გახსნის მოკუმულ ტუჩებს.
ოთახი აწევს ჰაერს, როგორც ბეგარის ხუნდი.
სარკმელში თვალი თუ გაგექცა, იმწამსვე, უცებ
ფართხალ-ფართხალით აიშლება ჩხიკვების გუნდი.
რომი. კაცი და ხელნაწერი. ასოს ნახაზი,
ვით თაგვის კუდი. აი, ზუსტად ასე საგნები
პერსპექტივაში მცირდებიან, მაგრამ აქ ასე
სრულყოფილების საოცნებო მწვერვალს აგნებენ.
აქ, ტანაისის ყინულეთში, კეფაზე გამხმარ
დაფნის გვირგვინებმოგდებულნი, დაშვებულ დროშით
მიჩანჩალებენ გაუგებარ და უზარმაზარ
სახელმწიფოთა შორეულ და მიღმიერ დროში.

XI

ლესბია, იულია, ცინტია, ლიბია, ვიღა ხართ,
ძუძუ-თეეძოებს რომ აჩენთ და არა-რა გმოსავთ?!
თქვენ ცით Gამომწვარი, თითებით საზელი თიხა ხართ,
მარადისობა რომ იქციეთ ანონიმ ტორსად.
თქვენ, უკვდავების წყარონო, ვინც იგზნო სიშიშვლე თქვენი,
იგი კატულუსად, ანდა თავად ავგუსტუსად იქცა.
თქვენ ხართ დროებითი ღმერთები, მაგრამ ამ სამყაროს ჰშვენით
მარადიულებზე მეტად. თქვენია აქ მიწა, იქ ცა.
იდიდე, მუცელო სალუქო, მრგვალო და თეთრზე თეთრო,
მე ამ ნანგრევებში ყველაზე მოკვდავს და ყველაზე ნადაგს,
ზაფხულის საამო საღამოს ერთი რამ მინდა, რომ გვედრო,
ერთხელ დამაწაფე მაგ ლავიწის ღრმულში მდგარ ბადაგს.
ზეცაა ისეთი ქათქათა, ვით ქალის ნატიფი მკერდი,
და ვეღარ გაარჩევ მათ შორის რომელს სჯობს რომელი.
ჰგვანან გუმბათები იმ ძუ-მგლის ძუძუთა კერტებს,
რომ ეწაფებოდნენ მგლებივით რემი და რომული.

XII

გადმოიხარე, ჩაგჩურჩულო: მადლობა დიდი,
ყველაფრისათვის, ქათმის ხრტილი იყო თუ წვენი,
მაკრატლის ხმისთვის, როდესაც შენ ჩემს გამო ჭრიდი
სიცარიელეს. რადგან ჩემთვის ის იყო – შენი.
რა მოხდა მერე, თუ შავია. რა მოხდა, თუკი
არც ხელები აქვს, არც იერი და არც ოვალი.
უფრო ნაღდია ნივთი, თუკი არ ადგას შუქი.
და რომ ოდესღაც არსებობდა თურმე ყოველი
დედმიწაზე. ის იყო და კვლავ არის მაინც.
შენ ხომ პირველი იყავ, როცა ამ გზაზე შედექ?
ლურსმანი იჭერს მხოლოდ იმას, ამქვეყნად რაიც
რჩება უნაშთოდ მუდამ ორზე გაყოფის შემდეგ.
მე ვიყავ რომში, თავს მზე მედგა, როგორც აურა.
ველავდი, როგორც შეუძლია ნამსხვრევს ელავდეს,
თვალებზე მეკრა ორი დიდი ოქროს შაური,
რაც მე მეყოფა წყვდიადიდან გასასვლელამდე.

სამშობლოსაკენ ბრუნდები და…

სამშობლოსაკენ ბრუნდები და
ცოტა დაფიქრდი, ვიღას სჭირდები,
მეგობრის ხელს ვინ გამოგიწვდის?
გზად წაიხემსე, ნუ აღელდები

ტკბილი ღვინით ყელი ჩაიტკბე
სივრცეს გახედე, ცოტა ჩაფიქრდი და მიხვდები, რომ
შენი ბრალია. მხოლოდ და მხოლოდ შენი ბრალია.
და ეს კარგია. მადლობა ღმერთს! ეს ხომ კარგია?!

ოჰ, რა კარგია, რომ ვერავის ვერ დააბრალებ
ოჰ, რა კარგია, რომ ყარიბად შენ მეგულები
ოჰ, რა კარგია, რომ არავის ამ ქვეყანაზე
შენ სამუდამო სიყვარულით არ ეუღლები.

ოჰ, რა კარგია, რომ წყვდიადის ლაბირინთებში
შენ არასოდეს სათნო ხელი არ გიფარავდა,
ოჰ, რა კარგია, ხმაურიან სადგურის მიღმა
ეულად სივრცის უსასრულო გზებზედ დამდგარხარ.

ოჰ, რა კარგია, სამშობლოსკენ სწრაფვით მავალმა
ამხილო თავი არაგულწრფელ სიტყვათ თამაშში
და უცებ ჩასწვდე შენი სულის ნელსა სამზადისს
გზა გაუკვალოს ახალ დასაწყისს.

იავნანა

ტყუილად კი არ გშვი, შვილო,
უდაბნოს შინა,_
არ უნახავთ აქ მეფენი
ახლა ან წინათ.

რომც გეძებონ, აქ ვერავინ
ვერას გახდება.
აქ ზამთრობით სუსხი სივრცეს
აღემატება.

ზოგს აქვს ბევრი სათამაშო,
სახლი მაღალი,
შენ კი, ხედავ? _ რამდენ ქვიშას
მოდენის ქარი.

მიეჩვიე ამ უდაბნოს,
ვით ბედისწერას,
აქ ჩაივლის შენი დილაც,
გედის სიმღერაც.

მე შენ ძუძუს გაწოვებდი,
ხოლო უდაბნომ
შეაჩვია შენი მზერა
სივრცეს უსაგნოს.

შორი ვარსკვლავის სხივებიც
ამგვარ ხედამდე
აღწევენ და შენს ნათელ შუბლს
უკეთ ხედავენ.

მიეჩვიე ამ უდაბნოს,
ფეხქვეშ _ ქვიშასაც,
ვერა ნახავ სხვა სიმყარის
ირგვლივ ნიშანსაც.

აქ ბედიც ვერ გემალება
თვალთახედვიდან,
ხოლო ჯვრით მთას გამოიცნობ
ერთი ვერსიდან.

კაცის ნებით აქ ბილიკიც
კი არ იჭრება,
უკაცრიელია,
რათა
იდინონ წლებმა.

მიეჩვიე ამ უდაბნოს,
ვით ქარს _ ჩურჩული
და მიხვდები,
ხორცთან ერთად,
რომა გაქვს სული.

ეს შეგრძნება იდუმალი
გაგყვება დროში,
წაგადგება უსასრულო
იმ უდაბნოში.

ის უდაბნო უფრო დიდხანს
დაგიმარტოვებს,
მე იქ სადმე შენს სიყვარულს
ნიშნად დავტოვებ.

მიეჩვიე ამ უდაბნოს
და სხივმფენ ვარსკვლავს,
არემარეს საოცარი
შუქით რომ ქარგავს,

თითქოს ლამპას _
ძის ლოდინში _
ანთებს საღამოს,
ვინც იცხოვრა უდაბნოში
დაუსაბამოდ.

განვავრცობ პლატონს

მე მირჩევნია, ფორტუნატუს, საცხოვრებლად ქალაქი ძველი,
სადაც მდინარე ხიდქვეშ მოცოცავს, როგორც სახელოდან ხელი.
და ყურეს თითებგაფარჩხული უერთდება არა უკმეხად კუშტი,
არამედ ისე, ვით შოპენი, არავისთვის რომ უჩვენებია ამქვეყნად მუშტი.

იქ, სადაც ოპერა ოპერობს და მსმენელნიც არიან,
სადაც ვეტერანი-ტენორი იმღერებდა მარიოს არიას.
სადაც ტირანი მისთვის აპლოდისმენტებს იმეტებს და მე კი სიავით
კბილებში გამოვცრი მისი მისამართით: «ქლიავი».

აქ იქნებოდა კლუბები საფეხბურთო და საიახტო.
ქარხნების უკვამლო მილებზე მივხვდე, რომ დღეს კვირაა.
გარეუბანში გაძეძგვილ ავტობუსს როგორღაც მივახტე,
მუჭაში მანეთჩაკუნჭულმა ვკრა ტლინკი და შევკრა ირაო.

მე ჩავაქსოვებდი ჩემს ხმას იმ ყმუილს, მოწყვეტილს ყბებიდან,
სად თავით დაწყებულს აგრძელებს ფეხების მყესი.
ვფიქრობ, ჰამურაპის მიერ მიღებული კანონებიდან
უმთავრესია პენალტისა და კუთხურის წესი.
იქ იქნებოდა ბიბლიოთეკა, რომლის ცარიელ დარბაზებში
მე გადავფურცლავდი ტომებს და რას ვიზამდი ამაზე უკეთესს,
მათში იქნებოდა იმდენი მძიმე, რამდენსაც გაბრაზებით
ვუწმაწურობთ ხოლმე, რაც პროზას ვერ აღწევს. ლექსს ხომ მითუმეტეს.

იქ იდგებოდა სადგურის შენობა ომგამოვლილი,
შთამბეჭდავ ფასადით გარემოს მნთქმელი და მგვემი,
ავიახაზების ვიტრინაში ხასხასად მოვლილი
პალმის დანახვაზე გამოფხიზლდებოდა მაიმუნი, თვით ჩემში მთვლემი.

და ოდეს ზამთარი ქალაქს, ფორტუნატუს, კაზმავდა ეგრე
ყოველი კვარტალი იქნებოდა ქათქათად მოვლილი,
გალერეებში მოვიწყენდი სადაც ტილოები დავიდისა და ენგრის
ჩემთვის იქნებოდა, ვით ხალები თანდაყოლილი.

საღამოს მანქანებს მოაქაქანებდა ქუჩა ნახირებად,
რომელთაც ზმუილი და მიწყდომ-მოწყდომა ექცათ ახირებად
და სასამართლოს ფრონტონის გასწვრივ ქროლვა გამეტებით,
იქ სადაც დორიულ თმის ვარცხნილობას იხდენენ სვეტები.

\\\\\\

იქ იქნებოდა ყავახანაც კარგი ბლამანჟეთი,
სადაც დავასკვნიდით: – რაღად გვინდოდა საუკუნე მეოცე,
როდესაც უკვე გვქონდა მეცხრამეტე. კოლეგის მანჟეტი,
ზედ დააკვდებოდა დანა-ჩანგალს უტყვი გაოცებით.

იქ იქნებოდა წყნარი ქუჩა ორმწკრივი ხეებით,
ძველ სადარბაზოში ნიშით, ნიმფით და რამე-რუმეებით,
სასტუმრო ოთახში სურათი გვამცნობდა, თუ დიასახლისი
როგორი იქნებოდა, როცა ედგა სინორჩის დღეები.

მე მოვისმენდი წყნარ საუბარს იმაზე, რაიც
სულ არ ეხება სანთლებიან ვახშამს და მაინც,
საღამოს ბოლოს შევამჩნევდი, ო ფორტუნატუს,
რომ შუქს აღარ სურს მწვანე კაბას წითლად უნათოს.

და დრო, წყლისაგან განსხვავებით მდინარი სიბრტყივ,
სამშაბათიდან ოთხშაბათამდე წყვდიადში მიწყივ
გადაასწორებდა ყველა ნაოჭს საკუთარ ხელით,
რათა წაეშალა ნაკვალევი თავისი ძველი.

\\V

იქ იქნებოდა ძეგლებიც, რომელთა სახელები
მეცოდინებოდა. და არა მხოლოდ მათი, ვინც გახელებით
სტკუცა ისტორიის უზანგს თავისი ფეხი,
სხვა ოთხფეხებისაც, მათი, ვინც ქალაქს დაადგა კეხი

თავისი ყოფნისა. და მე მთელი დღით ქალაქში გაჭრილი,
ნაშუაღამევს პირში ნაღეჭ სიგარეტგაჩრილი,
ვით ბოშა ხელისგულს, დავაშტერდებოდი ასფალტს, ავანთებდი
ასანთს და ბოშურად, სლოკინით, ხმამაღლა ვიქირომანტებდი.

და როცა დამიჭერდნენ და დამაბრალებდნენ შპიონაჟს, ან მენაჟ
-ა–ტრუას, ყველაფერს, რაც ითქმის თუ არ ითქმის ენით,
ბრბო გამოიშვერდა დაკოჟრილ თითსა და ენას
იღრძობდა ცოფიან ყვირილით: «არ არის ჩვენი!»,-

მე კი ბედნიერი ჩემს თავს ჩავძახებდი: «მოდი და შეხედე,
შენ შანსი მოგეცა, შორიდან რაც წარმოისახე,
შიგნიდან იხილო, აწ რახან შიგ შემოეხეტე,
წვრილმანებს ჩასწვდი და თან ` Vive la Patrie!` იძახე.

მისი ფეხები შავ ზეცაზე უფრო ბნელია…

მისი ფეხები შავ ზეცაზე უფრო ბნელია და რომ შეერწყას იგი წყვდიადს, ძალზე ძნელია.

მაშინდელ ღამეს, სადაც ენთო კოცონი ჩვენი,
დავინახეთ, რომ თავზე შავი დაგვადგა ცხენი.

არ მახსოვს რამე, მის ფაფარზე ბნელი და ხშირი,
ფლოქვები – შავზე უშავესი, როგორც ნახშირი.
ის იყო შავი, როგორც ღამის უკუნი, ანდა
სიცარიელე, რომლის წიაღ არარა ჩანდა.
შევნიშნეთ, კიდევ უფრო შავი მისი ზურგია,
თავის დღეში რომ უნაგირი არ მოურგია.
ის არ ტოკავდა, დააოკა თავისი ჯიში,
მისმა ფლოქვებმა ჩვენ კი მაინც მოგვგვარა შიში.

მისმა სიშავემ არ იცოდა, რა იყო შუქი,
იგი ვერასდროს გახდებოდა ამაზე მუქი.
ის იყო შავი, ვით წყვდიადი, საძლისად ძნელი,
ის იყო შავი, ვით წიაღი ნემსისა ბნელი.
ისეთი შავი, ვით ხეებში ღამის თარეში,
როგორც ადგილი ნეკნებსშუა, გულის არეში.
ან როგორც ხორბლის შესანახი ხარო თუ ორმო.
შიგანი ჩვენი, ამქვეყნად რომ არ იცის ორმა.

და იგი მაინც შავდებოდა თვალს და ხელს შუა!
მის ფონზე ღამეს ვერც ატყობდი, ეს ღამე თუა.
არ მოგვეკარა. ვიგრძენით, რომ მისი შიგანი
წყვდიადი იყო მთელი თავის სიგრძე-სიგანით.
ვერ იხილავდა მის ზურგს უკვე ვერა-რა კაცი,
რადგან არ ჰქონდა ლაქა, თუნდაც სულ ოდნავ ბაცი.
მის არსებაში ერთადერთი, რაც იყო მკვეთრი,
შემზარავი და შემაზრზენი თვალები თეთრი.

თითქოს ის იყო ნეგატივი, რაღაც ერთგვარი,
ან რატომ იყო ჩვენს კოცონთან უცებ შემდგარი?
რატომ დაგვატყდა უცებ თავზე, ისე ვით მეხი?
ჩვენგან რატომ არ მოუცვლია დილამდე ფეხი?
რატომ ისუნთქა მთელი ღამე ჰაერი შავი?
რა ჰქონდა მიზნად, ასე რისთვის გადადო თავი?
რა მიზეზია, დილამდე რომ ასე მხნედ არი?

უნდა, რომ ჩვენში ღირსრული ჰპოვოს მხედარი.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s