აკა მორჩილაძე – შობა ღამის ალქაჯები

ყველგან შევდიოდით. გადავკრავდით და დიდხანს აღარ ვიცდიდით, ისევ ყინვაში გამოვცვივ-დებოდით და ათიოდ ნაბიჯში ახალ კარს შევა-ღებდით. ხალხი ყველგან ბევრი იყო, მაგრამ მუღა-მიანი სასმელი ვერსად ვიპოვეთ.
– ეს არ არი “ჯონი უოკერი”, – წყრებოდა კოკა – ეს არი პოლონური მაიმუნობა.
– პოლონური არა, ბულგარული, – ხუთი ბარმენიდან სამმა ზუსტად ასე უპასუხა.
თავიდან ყურის ბიბილოები გაყინული მქონდა და გვარიანად შემთვრალი ვიმეორებდი:
– ანაპურნა, ანაპურნა, – მაგრამ მერე კარგად გავხურდი და ერთგან, მგონი “ნაციონალში” ლუდზე გადავედი. კოკამ არ დამიჯერა. დავითის პატარა ბოთლი აიღო და პირდაპირ იქედან სვამდა თითო ყლუპს.
– ჩვენ დუბლინში ვართ, – მითხრა ამაყად – დავითვერი, იეე. ზუსტად ისე ვართ, როგორც დუბლინში, ბარიდან ბარში, პაბიდან პაბში.
– ოღონდ სახლში რომ მივალთ, ცოლშვილი უნდა ვცემოთ.
– სადაა ცოლიშვილი. მოდი რა, დალიე…
– არა, აი, ამას და მორჩა.
ტელეფონი ხშირ-ხშირად რეკავდა. კოკა არ პასუხობდა. ბოლოს მოიხსნა, ნომერს დახედა, გამორთო და მაგიდაზე დადო.
– ნახე, რა მოშჩნი ნატურმორტია. “დავითი”, “ყაზბეგი”, “პარლამენტი” და მობილური. ზნაჩიტ სამშობლო, – თქვა და ბოთლი წამოიყუდა.
– ჩართე, რა იცი რა ხდება?
– რცხილაძეა. არ მინდა რცხილაძე. არა მაქ თავი. რცხილაძე რეკავს მიქელაძისგან. თუ გინდა, ადი…
– რა ვიცი. რა მინდა?
– ფართი აქვს მაგის უფროსობას. ჰოლანდიელს, ირლანდიელს, გერმანელს და იმათ ქართველ ქალებს. ჩვენებიც იქნებიან.
– მერე, წავიდეთ. ჩვენები თუ იქნებიან, გო-გოები…
– აღარ მინდა ეს ჩვენი გოგოები. სხვისი გო-გოები მინდა… არი ხოლმე, რო სხვისი გოგოები გინდება.
მერე ჩუმად ვისხედით. ხალხი ბლომად. კვამლი ბევრი და სასმელიც ბევრი. ფული გვქონდა და “ექსცესიდან” მოვყვებოდით. კოკას პროექტი იყო, ასე უნდა წამოვყვეთ მელიქიშვილის კუთხიდან და მეცხრე საავადმყოფომდე გავიდეთ, როგორც ნამდვილი დუბლინელი კლერკებიო. გამოვიდა და არც გამოვიდა. უცებ მოვწყდი, დავთვერი და მოვიწყინე. და რა არი იმაზე ცუდი, მთვრალი და მოწყენილი რომ ხარ? როცა მთვრალი ხარ, მაშინ მაინც ხო უნდა იყო მხიარულად.
– რა ქალაქია? “დეფინიტივოს” ვერ დალევ.
დეფინიტივო წიგნში ამოკითხული კოქტეილია. ერთი ლიმონი, ბლომად სმირნოვი, ბლომად ტომატის წვენი, ჩორნი პერეცი. ერთი თეთრწვერა კაცი უკეთებდა ერთ ტანხმელ კაცს, რომელიც მეფე უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ტეხასელ ქალს გადაეკიდა და ბლაიზერიან უფლისწულად გადაკ-ეთდა.
– შენ რო “დეფინიტივოს” ამბობ, ეგ არი ჩვე-ულებრივი “ბლადი მერი”.
– მიქელაძესთან უნდა ავსულიყავით, გავერთო-ბოდით…
– არა, იქ უნდა დავრჩენილიყავით. რა გინდა მიქელაძესთან? მოგიყვები, რაც იქნება. რცხილას ხო უცხოელი ქალი უნდა. მაგიტო ავიდა. იქ იქნება ვარდისფერი კაცი, პიტერი. მიქელაძის ირიშკას საქმრო. კიდე, ერთი ტიპი იქნება გულის ჯიბეში რკინის ფლიაგით. მოსვამს, შეინახავს. ლოჯში იქნება ხუთიათასი ბიჩოკი დიდ საფერფლეში, მწვანე როა. მერე იცეკვებენ. ჩვენი გოგოები დათხოვდ-ებიან…
– ზლოი გაუჩო… რა ქნან ამ ჩვენმა გოგოებმა?
– ეგრე იქნება.
– ყველა კი არ მისდევს უცხოელებს. ვის რათ უნდა ეგ შენი ჰოლანდიელები?
– ჩემ უფროსს ჩაი უტყდება. ჩაის თუ სვამ, პირველი ბეზდელნიკი ხარ. შენსას რა უტყდება?
– ჩემი ნასკებით დადის ოფისში… ფეხებს უხდებაო.
– ჰო, შუქი იქნება ჩამქრალი, რადიოს პრო-ჟექტორი ანთებული.
– სად?
– მიქელაძესთან.
ყინვიანი დეკემბერი იყო. უაზრო. მე ვიცოდი, რომ აქედან პირდაპირ სახლში ავიდოდი და დავი-ძინებდი. მეორე დღე კი კვირა იქნებოდა. ორშა-ბათს მივლინება მიწევდა. ჯანდაბის მივლინება ბატონ კლაუსთან ერთად.
– დღეს ხო შობაა, – გაახსენდა კოკას.
– ეგ არ არი ჩვენი შობა.
– შობა, შობა, შენ რა წმინდა სინოდი ხარ?
– ეგ რომის პაპის შობაა.
– იცი რა? ადრე მეც ეგრე მეგონა. მერე მივხვდი, რომ ღმერთს არ ეწყინება, თუ მე ვიფიქრებ, რომ დღესაც შობაა და შვიდშიაც. დუბლინში არა ვართ?
– წავიდეთ, – წამოვდექი და სიგარეტის კოლოფი ჩავიდე ჯიბეში – წავიდეთ. ტელეფონი არ დაგრჩეს.
– ის გოგოები?
– მე დავიძინებ.
– მეც დავიძინებ. თუ ტინტო ბრასი არ იქნება. დღეს ხო შაბათია? შაბათს სულ ტინტო ბრასია.
– კალიგულა?
– ტელევიზორს არ უყურებ? სულ ტრაკებია.
– დღეს არ იქნება. შობააო, და ტინტო ბრასი იქნება?
– შენ არ თქვი იმათი შობააო?
გამოვედით. კოკამ ბრანდოს დიდ ფოტოს და-ჰკრა წკიპურტი:
– ესეც როგორ გაბანძდა… რაღა ეს და რაღა ბიძაჩემი თემურა კერესელიძე… ორ ჭიქაში მთვრა-ლია.
ბარნოვამდე ერთად ვიარეთ.
– ჩვნთან შუქია, – გამეხარდა მე.
– ვაბშე არ დავთვერი. მარა, ხო ვიარეთ? დუბლ-ინურად.
– წავედი. შემორეკე.
– ორშაბათს მიდიხარ?
– ხო, მე მაგის…
მამაჩემი ტელევიზორს უყურებდა. ახალი ამბები იყო.
– რას შვები?
– ათი საათის მერე არ მომიწევია.
– ელიავა არ გამოჩენილა?
– ვიღაცა გაგლახავს… შენმა ცოლმა დარეკა.
სულ ასე ამბობს – “შენმა ცოლმა”. ორი წელიწადია, აღარ არის ცოლი.
– რა უნდოდა?
– არ ვიცი. დედაშენი ელაპარაკა. არ გააღვიძო, ხვალ კითხე.
მერე დავწექი და იმის ფიქრით დამეძინა, რომ დეკემბერი ყველაზე ცუდი დროა ჩვენს ტერიტო-რიაზე. ბატონ კლაუსს რატომ არა აქვს საშობაო არდადეგები-მეთქი, ესეც გავიფიქრე და თან ვითვ-ლიდი, სად რამდენი დავლიეთ. სულელურად გამო-გვივიდა, მაგრამ მიქელაძესთან წასვლას მართლა ჯობდა. მგონი, ამის ფიქრში ჩამეძინა, მერე კი, უკვე საავადმყოფოში, სკოჩით გადაწებებულ დიდ ფანჯარასთან რომ ვიდექი და იმ საშინელ, გაყი-ნულ, მყრალ ქვის იატაკზე თეთრ წინწკლებს ვითვლიდი, ხეირიანად ვერც ვხვდებოდი, რა მოხდა. ნათელა დეიდა რეანიმაციის ნაცრისფერი კარის დაკეტილ სარკმელთან იდგა. რა უნდა ქნა? ძალიან ცუდია, მაგრამ ამერიკული კინოები გამახსენდა, იქ ხომ სულ საავადმყოფოების დერეფნებს აჩვ-ენებენ. გეგონება, მთელი ქვეყანა საავადმყოფო იყოს. ძია ოთარს ქუდი კეფაზე გადაეგდო და თავისი ძმაკაცების ლაპარაკს უსმენდა. ალბათ უსმენდა. თუ უსმენენ ხოლმე ასეთ დროს, არ ვიცი.
– ეგ ყველაზე მაგარია ეხლა, – ამბობდა ერთი ბიძა.
ბიძებისთვის ხო განსჯაა მთავარი. ისინი განს-ჯით ცდილობენ გამხნევებას.
– არა, ეგრევე წამომყვა, – მეორე ბიძა სიგარეტს აქრობდა და ახალს უკიდებდა- ეგრევე. დავრეკე და რო მივედით ქვემოთ დამხვდა.
ქირურგზე ლაპარაკობდნენ, ნეიროქირურგზე.
– სად იყავით? – მკითხა მიქელაძემ.
– არსად.
– რო არ ამოხვედით, გულმა მიგრძნო.
სულელი, რამ უგრძნო? სახლამდე მომყვა და მეგონა რომ თვითონაც სახლში ავიდა.
– ნათელამ წერილი გაგვატანა. იქ ვიჯექით ეგრე ერთი საათი და წამოვედით. არ ვიცი.
– ამოსულიყავით. რო ამოსულიყავით ახლაც ჩემთან იქნებოდა, – სხვა სიტყვა მე არ ვიცი. იმ სიტყვას კიდევ ვერ ვამბობ – წამო, მანქანაში ჩავჯდეთ, აქ მაგრა ცივა…
ასე თენდებოდა. მანქანაში ვისხედით და ვეწე-ოდით. მერე რცხილა ჩამოვიდა:
– გაუწმინდა. ჯერ არ გამოსულა, მარა გადარ-ჩაო. მაგარია, ეგ მასტი., იმენნა ექიმია…
– რა გვარია?
– რავი, ებრაელიაო.
– ორშაბათს მივდივარ, – ვთქვი უცებ.
– შეერთებულია? – იკითხა მიქელაძემ და დავინახე რომ გათენებულა.
– რავი, – თქვა ისევ რცხილამ – თუ რეანიმ-აციაშია, შეერთებულია. რაზე, როგორ…
– არ მინდა, არ მინდა და რა ვქნა?
– ძვალი აქ გაბზარული, მილიმეტრი კიდე, და…
– ექიმებმა ეგრე იციან, რო მაყუთს ბლომად გახვიდე, – ნუ, მიქელაძე განუმეორებელია.
თერთმეტ საათზე, რესპუბლიკურში რომ მივ-ბრუნდი, რეანიმაციის კართან მარტო ნათელა დე-იდა იდგა. შემომხედა და არაფერი უთქვამს. იმდენ-ხანს იყო ჩუმად, რომ მტკიცედ დავრწმუნდი, ყვე-ლაფერი ჩემი ბრალია-მეთქი. რაღაც საშინელებები წარმოვიდგინე. ვითომ, თავს დაგვესხნენ და მე კოკა მივატოვე, გამოვექეცი და ლოგინში ჩავწექი. კოკას კიდევ ურტყამდნენ. დავრწმუნდი, რომ მოკლავდნენ და გამოვიქეცი. ვითომ არაფერი, მშვიდად დამეძინა. აი, ასეთი, სიზმარივით რაღაც წარმოვიდგინე. ნათელა დეიდა კი დუმდა. რაც უფრო დიდხანს იქნებოდა ჩუმად, მით უფრო საშინელ რამეებს წარმოვიდგენდი საკუთარი უვარგისობის შესახებ. ის კიდევ იდგა, ნაშუაღა-მევიდან ასე იყო და ხმას არ იღებდა.
– დაჯექით, ნათელა დეიდა, – წავიბურტყუნე ბოლოს – მე დავდგები.
არ უპასუხია და არც განძრეულა.
მერე ძალიან ყრუდ თქვა:
– იკა, სად იყავით.
– წერილი წავიღეთ, – ენა დამება მე – მერე კაფეში… სადარბაზოსთან დავცილდი.
– რა უნდოდა გეპეისთან?
– სახლში ავალ, კინოს ვუყურებო, – უცებ დავმშვიდდი.
– ბევრი დალიეთ?
– ცოტა. ლუდი.
– რა უნდოდა, – ქვედა ტუჩს აწვალებდა კბილებით.
– დაჯექით, ნათელა დეიდა.
– კიდევ ხვდება იმას?
არ მიპასუხია.
– იკა, ყველაფერს თავი რომ დაანებო, ეს არ არი წესიერი კაცის საქციელი, არ შეიძლება ქმრი-ანი ქალის… – ნათელა დეიდას თვალებში სისველე ჩაუდგა.
– არა, არა, არ ყოფილა. რამდენი ხანია…
– ნუ მატყუებ, იკა. ნუ მომატყუებთ, ერთხელაც რომ… მე მოვკვდები.
– ეგებ გაძარცვეს.
– მილიცია იყო. ყველაფერი ჯიბეში ქონდა. საბუთით მოგვძებნეს… მობილური, ფული, ყველა-ფერი ჯიბეში ქონდა. იკა, მითხარი, მართლა არ დაურეკია?
– ვიღაცა რეკავდა. არ პასუხობდა. მერე გამო-რთო, – გამახსენდა მე.
– წავიდეს, საზღვარგარეთ მაინც წავიდეს. მაკასთან წავიდეს. აიღოს შვებულება. რა ვუყო? ნუ იმუშავებს. წავიდეს. მოშორდეს.
– დაილაპარაკა? – ვკითხე მე.
– დაილაპარაკა, – ამოიოხრა ნათელა დეიდამ – დაიძინა. ზეგ პალატაში გადავიყვანთო. გადარჩა, იკა. როდემდე გადარჩება? დაბოდიალობს, დაბო-დიალობს, დადის, დადის… ოთარი მოკვდება, იკა. რა არი ეს სმა? ოთარი მოკვდება…
– დაჯექით, ნათელა დეიდა.
– ნეკნები დალეწილი, კეფა გაბზარული. კლავ-დნენ… ღვიძლი, ყური, ცხვირი, – ნათელა დეიდა ატირდა – დადის, დადის.
მე არ მითქვამს, რომ ტაქსისტებს აგინებს. გამყიდველებს დასცინის, ჯიხურის გოგოებს ძუძ-უებზე ელაპარაკება. არ მითქვამს, რომ თუ ძალიან დათვრება ყველაზე დიდი ყაჩაღების ყველაზე ლამაზ ცოლებს საშინელებებს ეჩურჩულება. არ მითქვამს, იმიტომ რომ მართლა არ იყო მთვრალი. ტინტო ბრასს ახსენებდა. მთვრალ კაცს ტინტო ბრასი არ გაახსენდება.
ჩვეულებრივი საღამო იყო. კაფეებში სულ ნაცნობები გვხვდებოდნენ. ჩვეულებრივი საზიზღარი საღამო. ფული გვქონდა, ჩამოვიარეთ. დუბლინიო, იძახდა.
ნათელა დეიდამ დაიწყო ეს საღამო.
ყველაფერი გამახსენდა.
კოკა სადარბაზოში შებარბაცდა, მე კედელს მივეყრდენი. ჯიბეში იმ ტიალი “რიგლი სპერმი-ნტის” პოვნა მინდოდა.
ვერ ვიპოვე. მახსოვდა, რომ მქონდა.
თუ არა, არა! იმ სულელ გოგოს ვაჩუქე გამოსვ-ლისას. კოკამ კი საერთოდაც შუბლი გაუხახუნა ხალიჩას.
– ჩვენ ვათენებთ, შობას… როგორც კი მოიცლით, ამოდით, ხო? – თქვა იმან, ყველაზე სულელმა. ყველაზე სულელმა, რომელიც ყველაზე მეტად მო-მეწონა.
– მე დავბრუნდები, – ღიმილით, ძლივს გასაგო-ნად დაასლოკინა კოკამ.
– ჩვენ მოვალთ, როცა კიდევ მოვიტანთ წერ-ილს, – რატომღაც არ მინდოდა აქ დაბრუნება.
– არა დღეს, დღევანდელზე გეუბნებით, – ცდილობდა სერიოზულად დავეფიქრებინეთ.
– მოოვალ, მოოვალ, ხეთა ფიქრებში მოვალ, – კიბეს ჩაჰღიღინა კოკამ.
– დაგირეკავთ, – გაიცინა გოგომ.
– ჩვენ ტელეფონს გამოვრთავთ, – გავუცინე მე.
– შენ მართლა ის ყოფილხარ…
– ადიოს, ბედნიერ შობას, – და აი, ამ დროს დავაძრე “რიგლი”. – “სპერმინტია”, უბრალო არ გეგონოს…
– ნუ ამბობ ცუდ სიტყვებს, – ამომძახა კოკამ.
იქ გაჩერებას არც ვაპირებდით, დალევას – მითუმეტეს.
წავიღეთ წერილი: კოკას დამ, მაკუჭამ ჰამბუ-რგიდან გამოატანა ლევანა ჩუბინიშვილს შვიდი მსუქანი კონვერტი – სულ თვალცრემლიანი ჩვენე-ბური გოგოების წერილები შინაურებთან: ვართ ამ მშვენიერ და საზიზღარ გერმანიაში და მანდა-ურობას მონატრებულები თბილისობანას ვთამ-აშობთ.
თბილისობანა იქ მოღვაწე ჩვენებური გოგოშ-კების ნოსტალგიური თამაში ყოფილა. შუქს გამო-რთავენ, სიგარეტებს მოუკიდებენ, სანთლებს აალ-იცლიცებენ და სავარძლებში მიიკუნჭებიან საბან-გობანში გამოხვეულები. ჭორაობენ და ჭორაობენ ნაჩვევ ვითარებაში. აი, ამას რქმევია თბილისობანა. კოკამ რომ დუბლინობანა ამოიჩემა, დაახლოებით ისე.
ყველამ წაიღო წერილებიო, თქვა კოკამ და ამათ მე უნდა გავუტანოო, რაღაც ჩერეზ-ჩერეზ ახლობლები არიან და დედაჩემმა კაი ბიჭად გა-მომაჩინა, კოკა მოგირბენინებთო. ეგრე იცის ნა-თელა დეიდამ.

წავიღეთ წერილი – ცისფერ კონვერტში ჩადე-ბულ-დაწეპებული. ზედ ეწერა: “დედიკოს და მამ-იკოს. თამრუცუნას (პირადად).
კოკამ, წერილი დავტოვოთ და მერე დავბზრ-იალდეთ ტერიტორიაზე, ეს შაბათი სწორედ რომ დუბლინურად უნდა გავატაროთო.
ზზზ! მოკლედ დავრეკეთ, უინტელიგენტურესად.
გაგვიღეს კარიიი. თურმე გველოდებიან. მე რას მელოდებიან, კოკას.
ერთი, ასე ოცდაორი წლის ნაშოჩკა კარში დგას, მეორე ჰოლში, მესამეს ოთახიდან გამოუყვია თავი და წიხლი. არ ჩანს უბრალო, რიგითი წიხლი.
მობრძანდობია არ გაგრძელებულა. შევედით. კოკა კონვერტს ატრიალებს ხელში და მალევე დავატყვეთ: უფროსობა შინ არ არის. ესენი აპი-რებენ გუგუნს. პირველმა გავიხადე, თუმცა გამი-კვირდა, ბიჭები რატომ არ ჰყავთ-მეთქი.
გავიხადე ეს ოხერი პუხოვკა და კოკამაც გაიხსნა მანტოს ღილები. დავსხედით. გავიცანით. წამში მიხვდები: სამივე სულელი, ფუტლიარს რომ ეტყვიან ქალაქურად. მაგრამ, ფეხები, ანუ კანჭები და თვალები და ღირსეული შამპანურით გაფერადე-ბული ლოყები და ეს ეროვნული მტკიცე შავი სამოსი, მუხლები რომ დავივიწყოთ საერთოდ… და ჩვენ კიდევ უფროსები, ოდნავ, და, წავიდა ჟუ-ჟუნი და ესენი პირველები აჟუჟუნდნენ და ავიღებ ფუჟერს და კოკა მეტყვის, მოიცა, შურიგე და მო-გუდულად, მეშვიდედ ეკითხება:
– შენ ხარ თამრუცუნა? უკვე მაგრა მიყვარხარ. აი, წერილს რო აწერია, ისე… შენ ხარ ეკო… შენ ხარ… ვინ ხარ შენ?
– ანუ, რა გქვიათ? – განვმარტავდი მე.
– სამშობლოსათვის ჩაგრული ბაშიაჩუკი, – იცი-ნოდა ის მესამე, ყველაზე ნაკლებად სულელი რომ ჩანდა.
– მართლა? – უხროდა კოკას – აფხაზეთს დავი-ბრუნებთ?
იმათ კი შეაგდეს, ხან ისა, ხან ესა. კოკამ ორჯერ იცეკვა. მე ერთხელ – ისიც, ბაშიაჩუკთან.
– რა გქვია? – ვეკითხებოდი.
– ჯარისკაცის მამა.
– არა, მართლა, ხუმრობის გარეშე.
– ხუმრობის გარეშე თავიდანაც გითხარი. ხო გავიცანით ერთმანეთი?
რას დაიმახსოვრებ? ოთახში შეხვედი და მოგა-ყარეს სახელები.
თან ბლუზი უბერამსა და გვასმევენ ფრანგ-ულებს.
ძალიან სულელები იყვნენ, მაგრამ ძალიან არ მომეწონა ბიჭები რომ არ დაეპატიჟათ და ნომენ-კლატურული მშობლებიც სადღაც გაექროთ. ვიფი-ქრე, ლეზბიანკები ხომ არ არიან-მეთქი. თან, ეს მესამე სულ ბიჭურ სახელებს ირქმევდა. მაგრამ მაინც არ ჰგავდნენ სალეზბიანკოდ მოცლილ გო-გოშკებს.
– მე ირაკლი მქვია, – ვუთხარი ალალად. უკვე გვარიანად ვეტმასნებოდით ერთმანეთს და მესამედ ვცადე ამ ოხერტიალის სახელის შეტყობა.
– თუ იკა, თუ ირა, თუ…
– ირაკლი, – ვთქვი ნაწყენმა – თქვენ რაღა გქვიათ, მისს?
– ოო, საიდუმლოა, – არ შეიფერა ამ თავხედმა ეს დაცინვით ნათქვამი “მისს”?
– შახაბაზი გერქმევა. ცუდად ვცეკვავ?
– ისე, რა.
– აბა, დასჯილი ვარ?
ამ ყოფაში და სმაში გავატარეთ ასე, საათნა-ხევარი. მერე კოკას ტელეფონი აუყიყინდა. ნომერს დახედა და გამორთო.
– რა ლამაზია. “მოტოროლაა”? – დადნა შუა სულელი.
– არა, “ასტონ მარტინი”, – სერიოზულად უთხრა კოკამ…
თითქოს სამუდამოდ ვისხედით, საწყალი სიკვ-დილმისჯილებივით.
ისევ მე ავტყდი:
– კოკიჩ, გავედით.
– ჰა?
– ჰო.
– გავედით?
– ჰო.
– ჰო?
ესენი კიდევ კისკისებდნენ. ღმერთო ჩემო, ერიკ, ერიკ კანტონავ, რა სულელური სიცილი შეეძლოთ? ასეთი კარგები და ასეთი სულელები? თუმცა, რა? ამ წრუპვა-წრუპვაში თვითონაც შემთვრალიყვნენ და არ წახვიდეთო, გვთხოვდნენ. ლოყები სულ შერცხვენილი ქალებივით დაწითლებოდათ.
მე გეგმა შევთხზე:
– ჩვენი ძმაკაცის შვილის დაბადების დღეა. იქ უნდა ავიდეთ. მანამდე ეკლესიაში უნდა გავიაროთ. ჩვენი ძმაკაცის შვილი კოკას ნათლულია და ურიგო არ იქნება, სანთლები რო მიუძღვნას…
– შენ რუსული სკოლა გაქვს დამთავრებული? – მკითხა ბაშიაჩუკმა.
– რატომ?
– სლიშკომ სხვანაირად თქვი.
– “დამთავრებული გაქვს” ვაფშე არ არი ქარ-თული, – ჩვენ მაინც სხვანაირად გვასწავლიდნენ გრამატიკას.
– მე ვარ ატოცის წმინდა გიორგი! – შესძახა კოკამ.
ისევ აკისკისდნენ.
– რა, ეს თუ აბდუშაჰილია, მე…
– ატოცი რა არის? – ძალიან სულელები იყვნენ.
– ატოცი არის შტანგას რო აწევ…
– ეგ ატაცია, გავედით… ტელეფონი გრჩება.
– ყველაფერი იცის, – წამეწუნკლა ბაშიაჩუკი.
– ქალბატონო, მე ნასწავლი კაცი ვიყავი წინა ცხოვრებაში. ყოველთვის უცხოელებთან კი არ ვმუშაობდი ტელეფონზე მოლაპარაკედ.
– კლაუსას ლაქია! – გაეხარდა კოკას.
– თქვენ რომელ ეკლესიაში აპირებთ?
– ხედავ? ცოცხალი თავით.
– ჩვენ, წმინდა გინესის ეკლესიაში, – და აი, ამ დროს დავაძრე “რიგლი”.
მერე სადარბაზოს კედელთან ვიდექი და დო-ლიძის უთვალავ ფანჯარას ვუყურებდი.
– ვიღაც ძველი კაგებეშნიკის კარს მივაფსი, – კოკა კმაყოფილი დაბრუნდა.
– რა იცი, რო კაგებეშნიკი იყო?
– გვარი ეწერა ეგეთი…
მერე ტაქსი გავაჩერეთ.
– ბიძაჩემო, სადმე ქალაქში ჩამიყვანე, – უთხრა კოკამ – აღარ შემიძლია მთებში სიარული, დავბე-რდი.
ეს იყო, მეტი არაფერი და ბოდიალიც ასე დავი-წყეთ. ორშაბათ საღამოს ურეკში ვიჯექი სუფრას-თან, ვსვამდი და კლაუსას ტანჯვას ვუმზერდი. დი-ლით ფოთში უნდა წავსულიყავით და მე სულ ვფიქრობდი – რა უნდოდა საბურთალოს ქუჩაზე? რატომ წაბოდიალდა? შენ თუ გინდა იცინე, იცინე მოკვდი სიცილით, ისევე როგორც მელია, ბოლოს რომ კეტი დაჰკრეს თავში, მე კი მისის ჰადსონის მდგმურები მომაგონდნენ. უამათოდ არაფერი გა-მოვიდოდა. ზამთრის ზღვას ვუყურებდი რესტორნის ვიტრინიდან და რეანიმაციაში დაგდებული კოკას შველა მინდოდა. ბევრს ვერაფერს ვუშველიდი, მაგრამ ჩემთვის მაინც უნდა გამერკვია.
გეხვეწები არ გაიცინო. ნუ იცინით როცა კაცი ფიქრობს. ეს უსამართლო ქცევაა. ძნელი კი მაინც ისაა, რომ გეპეიდან უნდა დაიწყო. თუ მთვრალი ხარ და იგინები, ალბათ გაგიყრიან. თუ მთვრალები არიან და იგინებიან, ალბათ გაგიყრიან. ასე ყოფილა და ასე იქნება, მაგრამ ადგილი სულაც არ არის მთავარი. ყველა ქუჩაზე ასე არ იქნება? ეს უბრა-ლოდ, გრძელი და ფართო ქუჩაა და როცა ბნელა, უმთვარო ღამით, უცხო მხედარი სულ იოლად გადაიქცევა უთავო მხედრად.
– ადრე რომ მოსულიყავით, კატერზე გევიდო-დით, ზღვაში დავლევდით…
რა უნდოდა იქ?
– თქვენ, ირაკლი ბატონო, ერთ ოთახში რომ მოგასვენოთ… ეს ხაზეინი კია მოსვენებული…
რაში დაჭირდა გეპეი? აი, კიდევ ერთი კანონი. მერფი იქეთ იყოს და ეგრე როგორ დავთვერი? რა მოვლენათა ანალიზი ამიტყდა, როცა გუშინ ყველაფერი მოვაგვარე? მოვაგვარე რა, არის ვერ-სია და მე მაგათ დავუწითლებ ფუმფულა ადგილებს. აი, რა მთვრალი ვარ. აღარც მახსოვს. ხედავ, რა-რიგ დავეცით, ჩვენ, საერთაშორისო საკრედიტო, თითქმის ტასისი ხალხი?
ყველაფერი ხომ გუშინვე გაირკვა? თუ ყველა-ფერი არა, ბევრი მაინც, თუ არ გაირკვა და ეჭვად ხო დამრჩა?
საღამოს, საავადმყოფოში რომ დავბრუნდი და ნათელა დეიდა რომ ისევ რეანიმაციის კართან იდგა, უკვე ვიცოდი როგორ უნდა დამეწყო.
– ნათელა დეიდა, კოკას მობილური სად არის?
ვერავინ დამაჯერებდა, რომ კოკა თავისით წავიდა სადღაც. ის ტიალი ასისინდებოდა. ვიღაც ხომ რეკავდა, კოკა კიდევ არ პასუხობდა. ბოლოს, ალბათ უპასუხა და წავიდა. ეს მობილური რამდენ-ადაც ცუდია, იმდენად კარგი რამ არის. რაც გაგ-ისწორდება, ყელაფერს იპოვი შიგ. ბოლო ხუთი ნომერი! აბა, რით არა ვარ გენიოსი? დამახსოვ-რებული ბოლო ხუთი ნომერი “ალიას” ნახევზე გადმოვიწერე.
ნათელა დეიდა ძალიან დაღლილი იყო, მაგრამ მაინც მკითხა:
– რას აკეთებ?
ისეთი დაღლილი იყო, რომ ნერვიულობის თავიც აღარ ჰქონდა. ხუთიდან ერთი ჩემი ნომერი იყო, ორი საბურთალოსი, ორიც კიდევ სხვა. ბოლო საბურთალოსი გახლდათ. ვისია, რისია?
– ეს ნომერი ხომ არ იცით, ნათელა დეიდა?
– იკა, მე არცერთი ნომერი არ ვიცი ზეპირად. რა მოიგონე?
– არაფერი. მაინტერესებს ვინ დაურეკა. დაჯე-ქით, რა ნათელა დეიდა?
– ვიჯექი… სახლში ვიყავი, ბულიონი მოვუტანეთ. ოთარი ახლა წავიდა. ნანა იყო, ზაზა ახლა წავიდა.
– შეგიშვეს?
– ძინავსო. საღამოს შემიშვებენ.
დილით მივდიოდი, იმ სამსახურისა კი, სადაც ამ ნომრების პატრონების ვინაობა უნდა გამეგო, არაფერი ვიცოდი. ვერც მოვასწრებდი, კვირა საღ-ამოს რა უნდა გაიგო? ავდექი და ჩემით ჩამოვრეკე. ორგან არ მიპასუხეს – ნაღდად საოფისე ნომრები იყო. ორგანაც, სულელურად ვიკითხე:
– ვისი ბინაა?
ორივეგან ბიძაკაცი შემხვდა:
– სად რეკავ, გენაცვალე? – და დავკიდე.
ფოთშიც ვფიქრობდი ამის გამო და ბევრი რამის გახსენება ვცადე. მთვრალს რომ საბურთალოს ქუჩა გამახსენდა, ფხიზელს ბახტრიონი მომაგონდა. გვერდიგვერდ არ არის? ძალიან არ მინდოდა რომ ასე ყოფილიყო, მაგრამ სხვას ვერაფერს იფიქრებდი – იმ გოგოებთან დაბრუნდა. საერთოდ, დეგენერატებს მეტი ეკუთვნით. აბა, რაღაა დასათვ-ლელი? იქ დალია, გამოეხეტა და ვიღაცეებს გადა-ეყარა. ჩვეულებრივი ბიჭის ჩვეულებრივი საღამო. რა ცუდია, როცა ბიჭიც ჩვეულებრივია და ჩხუბიც? ჩვენი ჩვეულებრივი ქუჩები.
მგონი იმან უფრო გამაბრაზა, რომ ჩემი სატელე-ფონო ვერსია საჭირო აღარ იყო. რაღა ტელეფო-ნების დადგენა უნდოდა? იქ მიეხეტებოდა და მერე ვიღაცას შეაგინებდა, ცივ და მიუსაფარი მდუმარების ღამეში. რა, ჯერ არავისთვის უგინებია?
მე კიდევ იმ გოგოებზე ვფიქრობდი და იცი რატომ? იმიტომ, რომ კოკას წაბოდიალება კი ეხერხება, მაგრამ ნაპერწკალი უნდა. უნაპერ-წკლოდ არ დაიძრება. ჩვენ რომ დუბლინურად დავდიოდით, ეს გოგოები არც გახსენებია. რა გასახსენებელი იყო? მე კიდევ თავიდანვე მიკვირდა, ესევითარის გულთბილობით რატომ მიგვიღეს-მეთქი. თან, ბიჭებიც არ ჰყავდათ. ეგეთ დროს უბიჭებოდ წარმოუდგენელია. არ ჰყავდათ ბიჭები და არ იცოდნენ რომ დღეს შობა კია, მაგრამ შობა არ არის და მე რომ ვთქვი, ეკლესიაში უნდა გავიაროთ-მეთქი, რომელ ეკლესიაში აპირებთო. რომელში და კირიჩნიზე. რა ეკლესია, შვიდი იანვარი ხომ არ იყო. აი, რა დებილები იყვნენ. იდიოტი გოგოები, რომლებსაც ბიჭები არ ჰყავდათ. რატომ არ ჰყავდათ ბიჭები? ეგეთ დროს, გუგუნიც იმას ჰქვია, რომ ბიჭებიც იქ იყვნენ. ჩვენ ხომ არ ვიყავით მაგათი ბიჭები? არა, ჩვენ არ ვიყავით მაგათი ბიჭები. მაგრამ ჩვენ გველოდებოდნენ. აბა, რატომ ატეხეს, მობრძანდით, მობრძანდითო. მოიცა, ჩვენ კი არა, კოკას ელოდებოდნენ. ნაღდად ელო-დებოდნენ, იმიტომ რომ გამახსენდა: ჟურნალების მაგიდა, ზედ ტორტი, მანდარინი, ის ფრანგულები და რაც გუშინწინაც უნდა მხსომებოდა, სერვი-როვკა. ოთხი თეფში, ოთხი ფეხიანი, განიერი ჭიქა-ბოკალი, ასე ვთქვათ. იცი რატომ? იმიტომ რომ, როცა დავსხედით, მე თეფში კოვზი, დანა და ჭიქა მომიტანეს. ესე იგი, რაო, მისის ჰადსონის მდგმუ-რო? რაო და ერთ კაცს ელოდნენ და წინდაწინვე გადაეწყვიტათ უნდა შევიპატიჟოთო. ეს კეთილშო-ბილური აზრია; ჯეელი შეწუხდა, წერილი მოარბ-ენინა. რატომ არ უნდა დაალევინო ფრანგული?
მაგრამ ესენი არ იყვნენ კეთილშობილი გოგ-ოები, ანუ ინტელიგენტი გოგოები. ესენი უფრო ბოზანდარა სულის არსებანი ბრძანდებოდნენ. ბურჟუაზიის ნაშიერნი, ასე ვთქვათ. იქ, კედლებზე გრანდიოზული რეპროდუქციები ეკიდა. რა იქნე-ბოდა ერთი ჯიბის კალენდრისხელა გუდიაშვილი მაინც ეშოვნათ? არა, სერ, იქ ჭურჭელი იყო მთავ-არი. ხოლო, სადაც ჭურჭელია მთავარი, გოგოები წაიბოზანდარებენ. ყოვლ შემთხვევაში განწყობა აქვთ ეგეთი. აბა, იზაბელა ბავარსკაიას ნაქონ ბუფეტს რომ აიტან მეცხრე სართულზე, სხვანაირად გამოვა.
ამიტომ, მათ დიდად კეთილშობილური აზრით არ შევუპატიჟებივართ. მე რომ არ ვყოფილიყავი, საერთოდაც ძალიან გაეხარდებოდათ, მაგრამ რახან გავიჩითე, ჯანდაბასო, იფიქრეს. წერილი რომ უნდა მიეტანა იცოდნენ. ვიცი, როგორც იქნებოდა, დედა დაუბარებდა, წერილს მოიტანენო. ფოთში კი მეტი არაფერი იყო საფიქრალი. კოკას იქ მისვლა აშკარა იყო, მაგრამ აბა რა ვიცი? ეგებ სულ სხვაგან წაბოდიალდა.
ხუთშაბათ საღამოს, თბილისში რომ ჩამოვა-ღწიეთ და ბაზრობას გავუსწორდით, გოჭების და ინდაურების მთები დავინახე და გამახსენდა, რომ ხვალ საღამოს ახალი წელი მოვა. მერე კლაუსას ვკითხე, საშობაოდ სამშობლოში რატომ არ გაფრინდით-მეთქი.
– აქაური შობაც მაინტერესებს, – შობელძ-აღლებს ყველაფერი აინტერესებთ.
მოასწრებდით ჩამოფრენას-მეთქი და არ ღირს ამდენი ფრენა სისულელეებისთვისო. ნათელა დეიდას ველაპარაკე და მითხრა, კარგად არის, გუშინ უკვე პალატაში გადაიყვანეს და ხვალ ეგებ სახლშიც გამოვიყვანოთ, ახალი წელია და რა იქ ყოფილა და რა აქო.
– გადავრჩით, ირაკლი. ოღონდ, მილიციამ შეგვჭამა. ეს ეუბნება არ მახსოვსო. მგონი, მართლა არ ახსოვს. მე ვუთხარი იკამ ნომრები გადაიწერა-მეთქი და ძალიან გაბრაზდა. ნეტა არ მე თქვა. ნერვიულობა არ შეიძლება.
– მე ვეტყვი, ნათელა დეიდა. ხვალ მოვალ იქ. დილით გამოიყვანთ?
მივედი და დამიხვდა ამაყი და რაღაცით ბედ-ნიერი. თავი დაბინტული, ცხვირი გატეხილი, ხელები გადაქლეთილი. რა უხაროდა?
– მოიარე საკრედიტო ალაგები?
– სად წაბოდიალდი?
– რავი.
– რავი კი არა, ვიცი სადაც წაბოდიალდი. შტერ ქალებთან.
კოკამ ტუჩები დაბრიცა:
– მაგარი ხარ… ნომრები რად გინდოდა?
– აბა, გაიცინე, კბილები შეგრჩა?
– ვიცი, ვინც არიან, – თქვა მტკიცედ – პოვნა შეიძლება.
– პოჩერკი მალადოია, პიონერული.
აღარ უპასუხია.
– იქ რა გინდოდა?
– სისულელეა. არაფერი.
და ძალიან გავბრაზდი.
– მითხარი, რა მოხდა, ოთარი და ნათელა მოვლენ.
– ვიცი, რომ მოვლენ. სახლში დავწვები.
– მითხარი, იქ რამ წაგაბოდიალა? იმ ბანძებში.
– ვაბშე არ იყვნენ ბანძები. შენთან სმას აზრი არა აქვს. ვერ დავთვერი. რომ დავმთვრალიყავი, არ წავიდოდი. იცი რა გამახსენდა? გამახსენდა, რომ ტინტო ბრასი პარასკევობით არი. შაბათი არ იყო? მაგარი მთვრალი რო ვყოფილიყავი, ნაღდად არ ავიდოდი.
აი, ეგეთი, გინახავს რამე?
– ესეიგი, ტინტო ბრასია მთავარი.
– ტინტო ბრასის ტრაკები. ნათელი წერტილი ცხოვრებაში. სულ ტრუბები მირტყეს.
– აგინე?
– არა, ტო. ვერ მოვასწარი. აზრზე რო მოვედი, აღარ იყვნენ. საბურთალოს ქუჩაზე ჩავფორთხდი და იქ დამერხა. მერე ვაბშე აღარ მახსოვს.
– აბა რატო გცემეს?
– დაიბოღმნენ. იქ რო დავხვდი არ ევასათ.
– მაიცა, იქ იყვნენ?
– იქ მე ვიყავი, – თქვა ამაყად – ისინი მერე ამოვიდნენ. არ ევასათ და მოტყდნენ. თურმე, მანქა-ნაში მიცდიან.
რაღა უნდა მეკითხა. ჩვეულებრივი ამბავი, ჩვეულებრივი ბიჭებით.
– არ უნდა ასულიყავი.
– ასი წელი, არც ავიდოდი, მარა დარეკა იმ ჩემისამ და დაიწყო ჟუჟუნი. მაშინ გამახსენდა, რო შაბათია და ტინტო ბრასი არ არი.
– ვინ დარეკა?
– ჰო, დარეკა. იმან, რა ქვია… ვისი სახლიც იყო… თამრუცუნა, თუ მე მაგის. დარეკა ტო, მარტო ვარო, არა, მარტო ვარო კი არა, პირდაპირ შენც მარტო ხარო? გოგოები წავიდნენო, ჩემები არ არიანო. შენ არ წახვიდოდი?
– ტინტო ბრასი მაინც ყოფილიყო, – სხვა ვერაფერი ვთქვი.
– ავედი და ვცეკვავთ და ზარი…
– მოიცა, ნომერი როდის მიეცი? – გამახსენდა, რომ ვეუბნებოდი მობილურს გამოვრთავთ-მეთქი.
– ნომერი იმას მივეცი, მეორეს. სახელს რო არ ამბობდა.
– რატო?
– დამევასა.
– და ამან იმას უთხრა? საღოლ, საღოლ…
– ეხლა არ დაიწყო შერლოქჰომსობა. ყველა ვიცი… ზარი დარეკეს და ამან გაუღო. შემოლაგდნენ, პაჩი, პუჩი და ვითომ დარეკეს და ეგრევე წავიდნენ.
– არ უნდა გაეღო.
– რავი, ხო არ ვეტყოდი არ გააღო-მეთქი. შო-ბაო და ეგეთი ბაზარი შეყავდა… ფეხში დანა მაქ, ტო. ტრუბა ეჭირა. მერე ეტყობა წიხლებით შემ-დგნენ…
ისტორია საღამოს მოვიგონე. ეს ნამდვილი ისტორიაა. ნამდვილი ისტორია კი ფიქრის შედეგად დაიბადება ხოლმე. ახალწლის ღამის ფიქრები, ეგეთი ჩვეულებრივი ფიქრები. მაგრამ რას ამბობდა მისის ჰადსონის მდგმური? ის ამბობდა, დამნაშავეს ადგილას უნდა წარმოიდგინო თავიო. მეც წარმო-ვიდგინე და იცი რატომ? იმიტომ რომ თქმულია – “ეგრე არ არი!” ეგრე არ არი, რო ბიჭები მოვიდნენ და ბიჭები წავიდნენ. რატომ მოვიდნენ? შობის მოსალოცად? რომელი შობის, რომელიც არ იყო ჩვენს ტერიტორიაზე? თუმცა, მე ხომ ვიცი მაგათი ამბავი, ჩანგლის გარახუნების ისტორია. მე ხომ ვიცი დოლიძის სიღრმეების ბიჭები. მე ხომ ვიცი, რომ ერთ მშვენიერ ღამეს სულ ტყუილად არ დაგლეწავენ. ანუ, წარმოიდგინე, რომ მე ვარ დამნაშავე; ავედი, ვნახე, ჩამოვედი, დაველოდე, კინაღამ მოვკალი. არაფერი არ ყოფილა ჩემსა და იმ კოკას შორის. ვაბშე არ ვიცნობ. და ველოდები. ტყუილად? ტყუილად არ დაველოდები. ესე იგი, მაგრად გამიტყდა. ანუ, გავმხეცდი. გავმხეცდი იმი-ტომ რომ… განა ეს ქალის ამბავი არ არის?
მე შემიძლია, მოგიყვე, სულ იოლად, ალქაჯების ერთი პატარა ამბავი. ამბავი ღამისა და ქალაქის ქუჩებისა. ამ ამბავში ერთი ლიძელი ბიჭი ვიქნები, ერთი ბახტრიონელი გოგო და ერთი ვაკელი ჯეელი. უფრო კი, სამი ბახტრიონელი გოგო და მათი შობა, რომელიც სადღაც, განათებულ ნამდვილ ქალაქებში, ამბერის ჩრდილებში, მართ-ლაც თენდებოდა. ჩვენ კი, დავდიოდით ქალაქის ქუჩებში, ლუდხანიდან ლუდხანაში და ეს ქალაქი სულაც არ იყო ნამდვილი ქალაქი. ჩვენ ვეძებდით დუბლინს ჭავჭავაძეზე და ამ დროს არ გვახსოვდა, რომ ის ძველი, გაქექილი წიგნი, ზღაპარი იყო. და, ვერ დავთვერით. როგორ დათვრები და როგორ შეხვალ წიგნში, რომელიც კუჭის ტკივი-ლით შეწუხებულმა კაცმა დაგიტოვა. თითქოს მხო-ლოდ იმიტომ, რომ იცოდე, იქაური განცდები თან შორსაა, თან კი აგერ, ორ ნაბიჯზე…
მთაზე კი, დიდ ოთახში, ძველი, ეროტიკული, მერვე კლასში ნანახი ფილმიდან გაცოცხლებულ ოთახში, სამი გოგო იჯდა. რა ერქვა იმ ფილმს? “მადამ კლოდი”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s